شفق در حال مرگ ،

نفس های آخر را می کشد ، می شنوی ؟

زاغچه های محزون نوحه سرا ، مدام می چرخند بر بالای درخت مغموم

و درخت خشکیده اشک می ریزد ، می بینی ؟

و وجودم همه درد ، همه غم ، همه آه ، همه حسرت ، حس می کنی ؟

می خواهم از سر دل بسرایم در قالب شعری نو ، دردی کهنه را

بشنو ، ببین و احساس کن ...

 

..... ..... ..... ..... .....

تو به من خندیدی

و نمیدانستی

آنچه را که به تو من می گویم

هم از روی دل است

همه از حس عمیقی حکایت دارد ،که نسبت به تو در دل دارم

تو به من خندیدی

شاید این خنده ی تو

از آن سو باشد

که در آن حین ، که از عشق ، به تو میگفتم

لرزش دست و صدایم را نکردی احساس

اشک چشمم را ندیدی هرگز

عشق سرشار درونم را بنامیدی هوس

و مرا بد ذاتی ... شاید

آری ، تو به من خندیدی

کاش نمیگفتم و کاش ،

نمی خندیدی

..... ..... ..... ..... .....

 

مرا چه بسیار بیغوله احتیاج است

مرا چه بسیار گریه باید

مرا چه بسیار عطش هم آغوشیست ، با سکوت

مرا چه بسیار نیاز است به تنهایی محض ، به دور از تن ها ...

...

...

...

ویرانه ام کو ؟